zodat Trinity er uit zou gaan zien als een plas kwikzilver.
Carrie-Anne is licht en behendig.
Ik ontwierp haar bewegingen in overeenstemming daarmee.
Als iemand haar besluipt, trapt ze met kracht, maar ook gracieus.
Eén, twee, drie.
De vorige keer hing ik veel aan de touwen.
Dat is een uitdaging, maar ineens...
krijg je door hoe je met het touw moet werken.
Het is ook erg pijnlijk om aan de touwen te hangen.
Als je het eenmaal doorhebt, kun je dingen die je onmogelijk leken.
Je moet het doorkrijgen, dat is het belangrijkst.
De crew wist niet wat we deden. Ik rende echt horizontaal over die muur.
De verpleegkundige vroeg: Wil je Gatorade? Ze heeft teveel gedaan.
Ik zei: Nee, ik wil het nog eens doen. Het was zo opwindend.
Actie.
Stuntmensen werken niet de hele tijd aan touwen. Dat is een specialisme.
Daarom zag m'n stand-in er gewoon niet goed uit.
En dus keken Larry en Andy me zo aan, en ik zei: Oké.
Klaar?
Moet ik me omkleden?
En dus deed ik het.
de hal van het overheidsgebouw
We hebben een missie te volbrengen, vergeet dat niet.
Geen tijd meer voor grappen.
Toen we de scène in de hal van het overheidsgebouw opnamen...
veranderde de wereld.
Ik steek m'n vinger naar je op en jij doet dat?
Toen de scène in de hal opgenomen en gemonteerd was...
viel er een last van ons af. The Matrix had nu een stem.
Het werd duidelijk dat dit een unieke film zou worden.
Dit is in één keer opgenomen. Ik ren de hal door met de wapens.
Ze schoten duizenden patronen af en er reden vijf camera's mee.
Het is een fantastisch moment als de sirenes gaan loeien.
Dat had iets van: Daar gaan we. We filmen het en jij moet het nu doen.
Actie.
De hal van dat kantoorgebouw moest op een mausoleum lijken.
Ze moesten over de muren kunnen lopen.
Ze moesten radslagen maken. Veel werk aan de touwen dus.
Je had dus een set nodig met in het midden ruimte voor de touwen en zo.
Haal alles van metaal uit uw zakken. Sleutels, kleingeld...
Godallemachtig.
Hij moest kleren dragen die z'n bewegingen niet zouden hinderen.
Hij moest een boel wapens bij zich dragen, verborgen.
Hij moest ook iets uitstralen van een revolverheld.
Was ik te laat? - Cut.
En dan blijf je rollen.
We wilden de vernietiging gestileerd in beeld brengen.
We wilden die betonnen pilaren kunnen reduceren tot klokhuizen.
Goed, Trinity-tijd.
Ik begreep die dag iets heel belangrijks:
Welke druk er rustte op de schouders van Keanu en mij.
Die had ik niet eerder gevoeld.
Ik ben alleen niet tevreden over de scène...
waarin Carrie-Anne over de muur loopt en een radslag maakt.
Eén, twee, drie.
Ik wilde die scène in één opname opnemen, maar het werden er twee.
Rennen over de muur had ik geleerd, maar die radslag was moeilijk.
Die was me nog nooit gelukt. Ik begon het net een beetje te leren.
Tijdens de ochtendrepetities begon het te lukken. Het moest ook wel.
En toen blesseerde ik m'n enkel.
O nee.
Ik weet dat ik op dat moment dacht: O mijn god, ik ga niet... Ik lig.
Maar dat kan helemaal niet.
Toen vertelden ze me dat ik maar één opname hoefde te doen.
Toen dacht ik: Goed, wat er ook gebeurt, dit zal me lukken.
Dat was heel zwaar.
later die middag
Dus ik leun voorover en dan opzij.
Goed.
Tijdens de repetities lukten de bewegingen haar goed.
Maar tijdens de opnames deed ze het verkeerd. Misschien was ze nerveus.
En dus werden het twee opnames: Eén van de radslag en één van de landing.
En dan Keanu's viervoudige trap. Daar was maanden op getraind. Hij lukte.
Een geweldig moment.
Vergeet die handstand maar. Die is ouderwets.
Ga je repeteren?
Ik heb nog niet getrapt met de wapens en de jas.
Laten we de beelden bekijken.
We deden het, maar niet goed genoeg. Dat bespraken ze.
Ze zeiden tegen me 'Doe het eens zo', en we probeerden het opnieuw.
Zo hoort het ook. Je probeert het, bekijkt het en bespreekt het.
Je moet weten wanneer het goed is en wanneer niet.
Ik had de neiging het steeds overnieuw te willen doen.
De handen. Het ging toch wel? Dat is de Amerikaanse stijl.
De kungfu-stijl is goed.
Ik wilde een superopname. Eentje die ik superperfect noem.
Hij was de laatste die zei: Beter lukt het niet. Laten we verdergaan.
Kun je het nog beter? - Het einde was heel goed.
Wou je het nog eens proberen?
Hij wil het nog één keer doen. - Dan kun je het ook nog twee keer.
Hij is een perfectionist.
Hij voelde dat deze ervaring, deze film iets bijzonders had...
en hij wilde het zo goed mogelijk doen.
Keanu was natuurlijk niet tevreden. Het moest superperfect zijn.
Wat een dag. - Een krankzinnige dag.
Het was beslist enerverend.
Actie.
Cut.
Acht dagen tot de dojo. - Acht dagen is een eeuwigheid.
kungfu-bouwwerk
Het moest een gebouw zijn in traditionele Japanse stijl...
voor het gevecht.
De dojo was al geruime tijd vóór de opnames gebouwd.
Vanwege Keanu's nekblessure konden we er nog niet filmen.
De acteurs hadden er vooraf al een maand gerepeteerd.
Dit is het moment waarop je gewacht hebt.
de eerste dag in de dojo
We gaan het nu echt doen. - Het is heel vreemd.
De eerste dag van de opnames. - De eerste dag?
Daar heb je hem.
Wo Pings blokkeerband
Alle houdingen die je aanneemt bij kungfu...
hebben een heel specifieke betekenis.
Het is een dans en Wo Ping is erg veeleisend.
De broeders keken heel vaak naar Wo Ping om te zien...
of we het goed hadden uitgevoerd.
Keanu en ik waren inmiddels heel goed op elkaar ingespeeld.
We oefenden de bewegingen al acht maanden...
maar we waren tot dat moment nog nooit voluit gegaan.
We waren bezorgd dat ze elkaar af zouden maken tijdens die scène.
Je merkte dat ze er helemaal in opgingen.
En Keanu's kleine improvisatie...
was ook iets wat we toen pas bedachten. Het inzoomen op Keanu.
Er gebeurden magische dingen.
We namen de drievoudige trap 21 keer op.
Keanu springt en trapt me drie keer.
Hij had lang niet in de touwen gehangen en kon niet meer repeteren.
Moet ik opspringen of rechtuit gaan? - Rechtuit.
Hij was er die dag nog niet klaar voor.
Take 4
Het is naar om je vrienden zich zo te zien afbeulen...
maar je moet mensen de ruimte geven om te doen wat ze willen doen.
Hij is niet altijd zo, maar er zijn momenten...
dat je hart breekt omdat hij zo hard is voor zichzelf.
Dat was beter.
De drievoudige trap lukte me niet.
Ik hing in dat tuig en ik was woedend. Ik gilde:
Ik kan die klotetrap nu niet doen. We doen het verdomme maandag wel.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Ik kom terug op maandag, en in drie opnames was het gepiept.
Mooi krachtig.
Tevreden?
Morpheus had veel ruimte nodig...
om die buitengewone vliegende trap te kunnen doen.
Ze gebruikten enorm veel belichting.
Ongelofelijk veel lampen, hogesnelheidscamera's.
Laurence heeft een prachtig moment als hij een tegenaanval uitvoert...
en hem achterover slaat.
Laurence leefde zich helemaal in. Hij kwam op hem af.
Het verrassendste was nog wel dat we elkaar pijn deden.
We zaten vol blauwe plekken.
Bij het trainen raakten we elkaar licht. Nu gebruikten we meer kracht.
Het was menens. We hadden die bewegingen acht maanden geoefend...
maar we waren nooit eerder voluit gegaan.
Het verbaasde me wat er gebeurde als je zo hard met je onderarmen slaat.
In één scène vlieg ik over hem heen, ik land en hij raakt me.
Ik kreeg een stevige trap op m'n borst.
Na de dojo-scène zaten Laurence en Keanu onder de blauwe plekken...
en vol schrammen en blaren door de mat.
Blaren van de touwen waaraan ze hingen.
Ik wil een salto maken en m'n handen tegen me aan houden.
Dan trap ik achteruit en duik ik ineen.
Hij verlaat de plek waar ik juist opaf duik.
Actie.
Cut.
Tijdens trainingen werken we op ervaring.
Als een meester een student lesgeeft...
raakt de student niet gewond.
De meester houdt z'n slag vlak voor het gezicht in.
Ik veranderde het een beetje, zodat het op een training leek.
Ik weet wat je wilt doen. - Ik wil je geest bevrijden.
Tijdens de metroscène werden Larry en Andy ziek.
We droegen donsjassen in de zomer. - De set was koud en vochtig.
Het lijkt een simpele scène, maar hij kostte enorm veel tijd.
het gevecht
Eerst waren we van plan hem in een echt metrostation op te nemen.
Maar als je zag wat er moest gebeuren, begreep je wel...
dat dat niet in de metro kon.
De set was schitterend. Een oude graansilo met een eigen spoor.
Daar bouwden we het metrostation omheen.
Wil je dat hij lager begint?
De metroscène was leuk, op één ding na.
Als je een tuig draagt en lange tijd in de touwen hangt...
dan gaat het tuig steeds strakker zitten.
Ik weet nog dat het op m'n nieren drukte.
Als je het goed doet, is het leuk.
Als je het fout doet, doet het pijn.
Je hebt geen kogels meer. - Jij ook niet.
Je moet je ontspannen.
Moeten we de wapens op elkaar...
Regisseurs.
Hier zijn we. - Hoe moeten we die dingen houden?
Op zo'n drie centimeter van elkaar.
Dus niet tegen z'n slaap, maar zo?
Daar, ja, dat is goed. - Hou hem nu eens tegen z'n hoofd.
Doe dat maar. - Dat ziet er goed uit.
Actie.
Jij hebt geen kogels meer. - Jij ook niet.
Dat is een goeie. - Cut.
In de metroscène moesten we elkaar echt raken.
Er werden flinke klappen uitgedeeld.
Na de dojo-scène besefte ik dat trainen iets anders is dan filmen.
Je moest elkaar raken en dat deden we dan ook.
Je kon niet doen alsof. Je moest echt slaan.
Klappen incasseren was een stuk zwaarder dan klappen uitdelen.
Tussen twee slagen die je krijgt in wil je zelf terugslaan.
Dat vond ik lastiger.
Als je je voeten boven je hoofd houdt ga je draaien aan het touw.
Hou je voeten lager dan je hoofd.
Ik werkte met Chad Stahelski, een uitstekende stuntman.
Als ik aan de vechtscènes denk, denk ik aan ons tweeën.
Chad doet de dingen die je een acteur niet laat doen.
Je laat een acteur niet ondersteboven tegen 'n muur slaan en omlaag vallen.
Chad maakte die smak ondersteboven.
Daarna moest hij tegen het plafond slaan als de metro er aankomt.
Toen hij en de andere stuntman omlaag kwamen...
lag Chad onderop.
Hij landde op één knie. Die knie brak. Z'n schouder.
Gescheurde kniebanden, ontwrichte schouder, gebroken ribben.
Drie, twee, één, vuur.
Ze hadden een apparaat dat ze het Monster noemden.
Dat werkte met hydraulische luchtdruk...
en smeet mensen tegen de grond.
Darko moest tegen een kiosk aanvliegen.
Dat was doodeng voor iedereen, omdat we dachten dat hij...
zwaargewond zou kunnen raken of zelfs gedood kon worden.
We maakten ons zorgen. Dat was een vreselijke avond, voor iedereen.
Gelukkig was Larry jarig en kwamen z'n ouders op bezoek.
Daardoor trok de mist een paar dagen op en konden we daar weg.
Dus ik sta op, veeg m'n mond af, kom overeind en kijk hem aan.
Kom maar op. Wie staat er op dat moment niet op de banken in de bios?
de helikopterscène
Ik zat daar en dacht dat ik in een kantoor over Sydney uitkeek.
Je had een fantastisch uitzicht over de stad Sydney.
Het leek volkomen echt, maar dat was het niet.
Net als de film.
Het was heel bijzonder om daar van kantoor naar kantoor te lopen...
zonder de translight ooit uit het oog te verliezen.
De grootste translight ter wereld. Heeft er iemand interesse?
Is het de grootste ter wereld? - De grootste uit één stuk, ja.
We bewerkten hem met de computer zodat Sydney niet herkenbaar was.
Sommige gebouwen staan niet waar ze horen te staan.
We dekten het Opera House en de Sydney Harbour Bridge af.
We zeggen niet dat het Sydney niet is, het is een naamloze stad.
Ik wil een openbaring die ik hier heb gehad, met je delen.
Tot aan die scène heeft Smith alles in de hand.
Hij is kil en toont vrijwel geen emoties.
Maar tijdens die scène wordt hij boos en raakt hij gefrustreerd...
omdat hij geen informatie loskrijgt uit Morpheus.
Ik heb een hekel aan dit oord.
Aan deze dierentuin, deze gevangenis.
Hij gaat dingen ruiken, hij wordt een persoon. Dat bevalt hem niet.
Hij wil geen emoties hebben of zwak zijn.
Ik kan je stank gewoon proeven.
In feite is hij deels menselijk, neem ik aan, deels echt.
Ik denk dat Morpheus precies weet wat er allemaal gebeurt.
Hij probeert bij bewustzijn te blijven.
Hou je geest... - Op een plek waar ik...
Dus in feite heb ik m'n geest uitgeschakeld.
Ik heb een gordijn getrokken over de informatie.
Een deel van me vond het erg jammer...
dat ik geen dialoog had met Smith. Dan had ik kunnen zeggen:
'Ik heb een scène gedaan met Hugo Weaving en het was geweldig. '
Maar ik deed die scène wel met Hugo Weaving en het was geweldig.
Zoek ze en vernietig ze.
Vergeet je tekst niet.
Zoek ze en vernietig ze.
Toen de sprinklers afgingen, werden we allemaal doornat.
Er dreef van alles rond. Het was best gevaarlijk, die natte set met stroom.
Maar het was heel leuk. Ik genoot van die week.
We hadden grote problemen met het water.
De studio was ook bezorgd. 'Hebben we water nodig? '
Dat vonden de jongens cruciaal.
Toen de sprinklers afgingen in die set...
moest er schoon water uit komen.
Er kwamen in totaal wel 100 mensen op dat dak...
die dat water uit de sprinklers in- En uitademden.
Dat moest gesteriliseerd worden voor het teruggepompt kon worden.
Daar kwamen allerlei details bij kijken.
En dan vergeet je de heli die schietend omlaag komt.
De helikopter-rig bestond uit een helikopter op ware grootte.
Geen echte, maar een lichtgewicht model.
Die moest in alle richtingen kunnen bewegen en opstijgen.
De rotor werd later toegevoegd.
Kom op, schat, stijg op.
Zit je goed vast? - Vast en ingestopt.
We gaan vliegen.
Of moet ik rechtop staan?
Dat is het.
Het was bizar om te beseffen dat hij vol explosieven zat.
Ik nam een momentje rust en dacht: Hé...
wie is hier verantwoordelijk voor?
Steve Courtley en z'n crew bouwden 350 luchtspuiten in de vloer in...
die als de set vol water stond het schieten van...
Neo moesten imiteren die voor het raam hing in een helikopter.
En het glas werd in een bepaald patroon kapotgeschoten.
Als je daaromheen draait, kom je bij de muur waar Jones staat.
Als jij schiet, geven ze het teken voor de ruit.
Het glas moet eruitgeblazen worden, maar om veiligheidsredenen...
moest dat gebeuren met proppenschieters die zand afvuurden.
Er stonden er honderden buiten beeld.
Hij haalt 't niet.
Het is ironisch dat het filmen van iets wat zo simpel te doen lijkt...
met een heli voor een gebouw vliegen en iemand redden...
die uit het raam springt, meer dan zes maanden kostte.
In het begin filmden we op een dak.
Nu is de film bijna af en we werken nog steeds aan diezelfde scène.
We hopen volgende week klaar te zijn met het filmen van de Nebucadnezar.
Er zijn altijd aanpassingen op het laatste moment.
ledereen was opgewonden toen we de Neb op konden. Dat was een gave dag.
Het was opwindend, alsof je een nieuwe wereld betrad.
Het vervelende was dat we afscheid moesten nemen van het touwteam.
De Neb zit propvol Geof Darrow-technologie...
die iets organisch heeft.
Het is een industriële jungle vol snufjes en kabels etcetera.
Hij is ver vóór de tijd waarin de film speelt, gebouwd. Een oud schip.
Het wordt bijeengehouden door de zorg van de bemanning.
Het moest er oud uitzien, als een allegaartje...
en niet zoals in Star Trek.
Het moet lijken of ze hem steeds repareren met wat ze maar hebben.
Ze wilden de 'ingewanden' van het ruimteschip laten zien...
in plaats van die netjes weg te moffelen achter panelen...
zoals je dat vaak ziet in ruimteschepen.
Over alles is nagedacht.
Tot aan de bedrading van de Neb toe, de blauwe en rode draden.
Slagaders en aders, die staan voor...
levend weefsel in dit stalen ectoskelet.
Dat samengaan van machine en mens...
kom je in de hele film tegen, overal.
Het lijkt wel Chinees of Sanskriet.
Het zijn niet eens cijfers. Het lijken eerder karakters.
Het is het effect van regendruppels op een autoruit.
We hebben lang moeten zoeken naar oude tandartsstoelen...
uit de jaren '20, die ons het idee gaven voor de ectostoelen.
Laat hem tot op de grond zakken.
Ik was dol op die stoelen.
De bruutheid van die naald die in je hoofd verdwijnt.
De grofheid ervan.
Je wilde toch weten wat de Matrix is?
Morpheus' mannelijke kant komt sterk naar voren in de Matrix...
en z'n vrouwelijke kant komt sterk naar voren in de Neb.
Probeer je te ontspannen.
Ik wilde dat hij overkwam als een soort akela.
Ik hou van je.
Cut. Er is brand.
Ik denk dat ze daar vrouwelijker is...
want in de matrix is ze erg treiterachtig.
In de Neb is ze veel meer een vrouw.
Nu.
Zodra je dat ding ziet, zeg je 'nu'.
M'n hand ligt hier, ik trek dit eruit, zeg 'nu' en dan druk ik.
Ik hou m'n ogen open, niet?
Is dat voor of na 'nu'? - Erna.
Erna? Hoe weet ze dan dat ik terug ben?
Ze heeft een hele sterke band met je.
En waarom dan niet als ik m'n ogen open?
Omdat we je je ogen willen zien openen in het donker.
Maar hoe weet ze dat ik terug ben als ze de plug eruit trekt?
Dat weet ze.
Krijgt ze soms een telefoontje? - Ze weet het gewoon.
Repetitie. Actie.
Nu.
Actie. - Wachter.
Nu.
Deze scène vind ik dus weerzinwekkend.
We bewijzen hoeveel we van baby's houden.
de krachtcentrale
Geof zat in Frankrijk. Hij tekende aan de krachtcentrale.
In de eerste fax bleek die veel enger dan Larry zich voorstelde.
Ze wilden af van dat roestvrij stalen...
en klinische sciencefiction-uiterlijk.
Hij moest er vuil, gebruikt en lelijk uitzien.
Vóór de echte opname van de capsule hadden we al zeven opnames gedaan.
Op video. De stuntlui moesten kijken of de ademapparatuur echt werkte.
De effectenmensen moesten de huid testen...
en de man van de protheses moest al die kleine rekwisieten gebruiken.
Is het koud? - Een beetje.
Ik had te doen met Darko, die enkele tests deed.
In het begin werd het slijm niet verwarmd en raakte hij onderkoeld.
Goed, haal hem eruit. Bedankt, Darko.
Toen de acteurs erin moesten werd het slijm dus verwarmd.
Moet ik m'n armen spreiden?
Niet zo ver, maar op zich is het goed.
Dat is goed.
Actie. - Licht.
We namen het eind van de film op.
Hij had al veel gewicht verloren en raakte nog eens 7,5 kilo kwijt...
in de scène met de capsule.
Ik wilde er vermagerd uitzien als ik uit de capsule kwam.
Ik denk dat dat vrij goed gelukt is.
Hij schoor zich helemaal kaal. Z'n hoofd, z'n wenkbrauwen...
Ik merkte dat als ik met mensen sprak, ze wel reageerden...
maar me niet aankeken. Dat was bizar.
de laatste dag van de opnames
Het leek wel alsof we ons naar het einde toe stortten.
Het was geen fraai einde. We probeerden alles af te krijgen.
Bedankt, mensen. Hiermee zijn de opnames voor The Matrix afgerond.
Ik weet nog dat ik heel moe en opgelucht was om 01.01 uur 's nachts.
Toen zat het erop. Dat was trouwens Neo's nummer.
Ja, je bent klaar.
Ik weet nog hoe ik wegging toen ze zeiden dat het erop zat.
Het was zo intens, het was krankzinnig.
Ik liep naar m'n caravan en dacht: 'Ik geef nooit meer zoveel om iets. '
'Dat is te pijnlijk. ' Het kostte me maanden om The Matrix los te laten.
Maar dat kon ik niet. Het was zo'n geweldige ervaring.
We hadden 25 weken gefilmd, 118 dagen.
Ik had iets van: Wanneer beginnen we en wanneer horen we klaar te zijn?
Goed, daar leg ik me op vast.
Ik kon het niet indelen, vast door m'n werk aan Apocalypse Now...
die andere nooit eindigende film.
Je verwacht van geen enkele film zoveel succes als The Matrix had.
Dat hoop je natuurlijk wel...
omdat je na elke voltooide film een beetje sterft. Je laat veel achter.
De montage draait om het uitproberen van verschillende dingen.
Dingen eruithalen of erin doen. Twee stappen vooruit en één stap terug.
Niet vastzitten aan je ideeën, maar openstaan voor wat de film wil zijn.
Er is altijd een kern waar je omheen werkt.
Er zit een moment in elke scène...
een shot dat duidelijk bedoeld is als sleutelmoment.
De scène leidt naar dat punt of komt eruit voort.
Dat geeft mij als editor iets om omheen te werken.
Over het algemeen is er maar één shot die het juiste is.
Dat willen ze hebben en daar zoek je naar.
Dan pak je de zoeker en probeer je wat uit. Dat doen we soms lang.
Langer dan veel crews gewend zijn. We willen dat die shot klopt.
Toch bespaar je tijd. Dit is dé shot. Andere opstellingen zijn niet nodig.
Je hoeft alleen maar te filmen wat je gaat gebruiken.
Ze filmen alleen wat ze nodig hebben. Dat bespaart veel geld.
Leuk om te zien, want als ze het opnemen, weet je wat je gaat krijgen.
De effecten komen van bedrijven in Sydney en de VS, met name Manex.
Ook Animalogic en Dfilm verzorgden veel van de visuele effecten.
Manex deed vrijwel al het werk aan de wezens en de 'kogeltijd'.
Animalogic deed de gang in code en de exploderende agent.
Dfilm deed het meeste aan moeilijke compositing.
Neo's val van de wolkenkrabber, de helikoptercrash, zulke dingen.
Al heel vroeg wilde de studie van de heli-scène af. Die vonden ze onnodig.
We verdedigden de scène met passie en ze gingen toch akkoord.
De helikoptercrash is een van de duurste shots uit de film...
omdat hij zo uitzinnig complex en visueel zo intens is.
Het moet de ultieme actiescène zijn. Zo interpreteerden wij het tenminste.
Het is een combinatie van modellen, opnames, stunts en computeranimatie.
Het is een hele grote scène.
We wilden dat het glas ontplofte in een zich uitbreidende cirkel.
Om uit te vinden hoe je glas zoiets laat doen...
en wat voor glas en springstoffen je moet gebruiken...
hadden we wel twee maanden grondige research nodig.
Er zaten concentrische ringen met springstof en timers achter het glas.
We bouwden een 7 m hoge glazen wand als schaalmodel van de ramen.
We maakten een model van de heli op een kwart van de grootte.
Dat monteerden we op een grote kraan.
de explosie door crewlid gefilmd met Super 8
de crew ziet de shots voor het eerst
eerste 'kogeltijd'-test, 1996
Dat was het eerste waar we aan begonnen in 1996.
En het was een van de vier shots die als laatste voltooid werden.
We werkten de hele tijd aan het perfectioneren ervan.
We verzonnen wel een miljoen details om het verklaarbaar te maken.
We hadden virtuele achtergronden. We fotografeerden iets werkelijks...
met still-camera's en gebruikten de vormen en structuren van de stills...
om door de computer gegenereerde bouwwerken te maken.
Daarna kun je met je virtuele camera vrijuit door de hele set bewegen.
Je maakt achtergronden voor shots die met een camera niet te filmen zijn.
Met een camera zou je dan...
rails voor de camera, apparatuur en mensen zien.
Nu bouwen we met stills van de lege set een kunstmatige set...
die fotorealistisch is.
Alles begint met de simulatie.
Alle berekeningen over hoe je het opneemt komen daaruit voort.
In deze rig gebruiken we 120 gewone camera's en twee filmcamera's.
We kijken wat voor frames we hebben...
en kunnen dan nieuwe frames maken die daartussenin passen.
Zo maken we bewegingen langer en krijgen we tijdscompressie-effecten.
Trinity trapt effect lagen
Dit zijn probeersels om de structuur van de capsule te bepalen.
Het uiterlijk van de omgevingen waarin de CGI-wezens leven...
is gebaseerd op het leven in zee.
Ze absorberen licht, stralen licht uit en hebben wilde kleuren.
Dat hadden andere wezens tot nu toe niet.
Alle andere wezens lopen in de zon of worden traditioneel belicht.
Laat eens wat capsules zien.
Dit is allemaal computeranimatie. De baby's...
groeien daarbinnen.
Het houdt het midden tussen Big Daddy Roth en Jacques Cousteau
Gebruik de animatie tot dat punt en breek dan af.
Zie je wel, allemaal nep. Geen echte baby's. Volkomen onschadelijk.
Ik zie film op de eerste plaats als een visueel medium.
Geluidseffecten en muziek zijn ongelofelijk krachtige werktuigen.
Rustig, Neo. - Haal dat ding eruit.
Raak me niet aan. Blijf uit m'n buurt.
In feite hoort een film op eigen kracht overeind te blijven.
Ik hou de eerste montage van een film graag vrij rauw en kaal.
Dan kun je ernaar kijken en er een ritme uithalen...
zonder hulp van muziek en effecten.
Rustig, Neo. - Haal dat ding eruit.
Raak me niet aan.
Muziek en effecten maken een film altijd sterker...
maar het mogen geen krukken worden, niet zonder dat je dat beseft.
Soms heb je een kruk nodig.
geluidseffecten
Ik ben sound designer en supervising sound editor.
Dat wil zeggen dat ik alle geluiden in de film moet bedenken.
Dit voelt een beetje vreemd.
In de film zitten veel definities voor de aard van de werkelijkheid.
Ik moest dus de aard van de geluiden bepalen die de realiteit weergaven.
Niemand weet hoe een squiddy klinkt.
Niemand weet welke geluiden de Neb maakt.
Bij de rushes zagen we een prachtige shot. De camera beweegt zich...
over de baby in de capsule.
Die vult zich met water en dan sluit het ventiel zich.
Bij de eerste opname maakten ze een geluidseffect met de mond.
Het was of ze het geluidsspoor al in hun hoofd hadden. Een goede gids.
Dat geluid bestaat uit wel 45 afzonderlijke geluiden.
Van gootsteenontstoppers tot een klap op een rubberband.
Er zitten allerlei gekke toiletgeluiden in.
Maar het moest uiteindelijk als 'thunk' klinken.
We namen al die zoefgeluiden op voor de gevechten.
In Hongkongfilms gebruiken ze dan elke keer hetzelfde gezoef.
We gingen naar schroothandels en kochten alles wat zo'n geluid maakte.
In de studio maakten we daar alle mogelijke zoefgeluiden mee.
Die geluiden bewerkten we op allerlei manieren...
zodat we duizenden verschillende slag- En zoefgeluiden kregen.
We probeerden ze altijd dezelfde aardse, wrede...
en muzikale kwaliteit mee te geven als in Hongkongfilms.
Maar ik wilde het ook een helderheid geven die zij nooit aanbrengen.
Pas toen ik de film zag...
begreep ik hoe belangrijk het concept 'spiegeling' was voor de Wachowski's.
In vrijwel elke scène komt op een of andere manier een spiegeling voor.
Trinity ziet Agent Smith voor het eerst in de spiegel van haar motor.
In bijna elke scène waarin Laurence Fishburne een zonnebril opheeft...
zie je Neo's spiegelbeeld in die bril.
De lepel in de lepelscène weerspiegelt altijd een gezicht.
Ik wist dat op te pikken...
en gebruikte weerspiegelingen in het orkest.
De ene sectie tegenover de andere, of gewoon een contrapunt...
als afspiegeling van de weerspiegeling op het scherm.
Dat was voor mij de sleutel.
We waren het eens dat een orkestrale benadering met een koor...
het beste was voor de muziek.
Dat konden we uitbreiden door...
synthesizers en samples toe te voegen.
In scènes met de hoofdpersoon kreeg het orkest de nadruk...
en in scènes met machines juist de synthesizers. Dat werkte goed.
De overgang van achtergrondmuziek naar songs was naadloos...
dankzij de regisseurs en music supervisor Jason Bentley.
Het ging erom dat ik begreep wat de Wachowski's interesseerde.
Aan het eind wilden ze per se Rage Against The Machine hebben.
Dat was essentieel aan het eind. Daarnaast was The Prodigy belangrijk.
Ze houden je in de gaten, Neo.
Wie? - Luister naar me.
Dat was een natuurlijk verband.
Sommige concepten in de film kwamen sterk overeen...
met de toekomstgerichte mentaliteit van makers van elektronische muziek.
Rob D's Clubbed to Death zit erin, een fantastisch nummer.
Het is een aanzwellend, vet hiphop-nummer met strijkers.
Die plaat kwam rechtstreeks uit m'n eigen verzameling, hier achter me.
Zo'n juweeltje dat niemand kent.
En dat juweel laat je op precies het goede moment horen.
Voor een dj is zo'n plaat een geheim wapen.
We zijn binnen.
We begonnen gewoon alles af te maken.
Dat was zoals altijd weer heel lastig...
omdat de visuele effecten nog niet af waren. We moesten 'n trailer maken...
maar daar hadden we die effecten voor nodig.
Het is altijd...
een hele spannende tijd als je een film uit wil gaan brengen.
In de laatste week van het mixen knipte ik twee frames weg.
Het visuele effect was niet precies geworden wat ik gedacht had.
De montage was niet helemaal goed. Ik dacht: Dit wordt het eindresultaat.
Dat moest goed zijn, vond ik.
de voltooide film
Lorenzo en ik gingen zitten en ze lieten ons de film zien.
We gingen helemaal uit ons dak.
Ik was er helemaal ondersteboven van.
Hij overtrof m'n verwachtingen.
Toen wist ik dat het een succes zou worden.
De eerste keer dat ik hem zag met publiek erbij was opwindend.
Het publiek was opgewonden. Ik voelde dat ze zich lieten meeslepen.
Ze volgden het ritme dat we hadden aangebracht.
Halverwege klonk er applaus, aan het eind was er een staande ovatie.
Ik was ondersteboven van de openingsscène met Carrie-Anne.
Daar had ik nog niets van gezien. Die was zo sterk.
Het was een geweldige opening, en Trinity kwam heel goed over.
Ik had mezelf nog nooit gezien in een film. Dat was heel zwaar.
Ik zag alleen maar wat ik vond dat ik fout deed.
Bij alles wat ik zei, kromp ik ineen.
Elke keer dat ik in beeld was, moest ik dit doen.
Er gebeurden twee dingen:
Ik herinnerde me alle filosofische en spirituele lessen uit de film.
Die was ik helemaal vergeten.
En Morpheus maakte me doodsbang.
Het was veel spannender dan ik dacht, en heel ontroerend.
Ik was verbluft dat wat ze wilden doen ook gelukt was.
The Matrix in de echte wereld
We hoorden verhalen over mensen die de film meermalen bezochten.
Twee, drie keer, negen, tien, elf keer.
Ze ontvingen e-mails...
en allerlei reacties via de website van de film.
We hoorden dat mensen zich verkleedden als de personages.
Dat had ik totaal niet verwacht.
Ik ben mensen tegengekomen die echte Matrix- freaks waren.
Een van de stuntmensen kende al m'n teksten uit z'n hoofd.
Ik kon niet geloven dat ze The Matrix zo vaak gezien hadden.
Wat ik erg leuk vond, was... Als ik ergens met een taxi naartoe ging...
of als het ergens ter sprake kwam dat ik The Matrix gemonteerd had...
dan wilden mensen me vertellen hoe die film hun leven veranderd had...
of hoe anders ze de wereld nu zagen.
Dat vond ik heel opwindend.
Ik had een klein maar belangrijk aandeel in een film die mensen raakt.
Dat is nou succes.
Als je eens in je leven zo'n film maakt, ben je een enorme geluksvogel.
Je boft echt als je bij zo'n project betrokken bent.
Ik had het geluk bij twee van die films betrokken te zijn.
Al was Apocalypse Now commercieel minder succesvol dan The Matrix.
In de VS heeft hij 171 miljoen dollar opgeleverd. Een gigantisch bedrag.
In de rest van de wereld was dat 270 miljoen. Een totaal van 450 miljoen.
Voor Warner Brothers was het de meest winstgevende film ooit.
De film heeft veel gedaan voor Warner Brothers.
Het allermoeilijkste zelfs: Hij leverde ons een reputatie op...
van spraakmakende vernieuwers.
Dat hebben zij onze studio bezorgd. Ik hoop dat ze nooit weggaan.
Ik ging niet naar de Oscars. Ik dacht dat we niets zouden winnen.
Voor Die Hard kregen we dezelfde nominaties, maar we wonnen niets.
Ik had het geluk dat ik bij die Oscaruitreiking was.
Prachtig om in het publiek te zitten en de film aan te horen kondigen.
Ik ging naar de Oscaruitreiking met het idee dat ik een kans had...
maar ik dacht dat ik niet zou winnen.
Ik weet nog dat ik tegen m'n vrouw naast me zei: Het is hier bloedheet.
Ze zei: Welnee, het is ijskoud. De airco staat voluit. Ik bevries zowat.
De Oscar winnen was op zich al heel Matrix-achtig.
Je loopt naar voren en niets lijkt echt. Je ziet die lichten.
Als je het gordijn passeert, is het net of je de echte wereld betreedt.
Je stapt door het gordijn en alles is zwart. Ledereen draagt zwart.
Overal bedrading en tape. Een vieze, krankzinnige wereld.
Het zag er net zo uit als aan boord van de Neb.
En op het toneel was die kunstmatige wereld die ik even mocht betreden.
Die parallel werd me bijna te machtig.
Het was jammer...
dat Bill Pope noch Owen Paterson een nominatie hadden gekregen.
Ze hadden minstens een nominatie verdiend.
Ik hoopte op meer nominaties, maar de film won overal prijzen. Engeland...
technische prijzen in L.A. Hij kreeg een prijs voor het geluid...
en een prijs van de bond voor editors. Het was een wonder.
We zijn van plan deel 2 en 3 tegelijkertijd op te nemen.
Niet na elkaar, maar als één reusachtige film.
Die wordt dan in twee delen uitgebracht.
ledereen noemt het vervolgen, maar al toen we aan Bound werkten...
presenteerden Larry en Andy het project als een trilogie.
De komende twee films zijn dus deel twee en drie van een trilogie.
Het is belangrijk dat verschil te maken.
Wie de drie films bekijkt, ziet dus één groot verhaal.
De schurk en de helden zijn dezelfden.
Het is The Matrix in het kwadraat, of tot de derde macht verheven.
The Matrix was een hele onderneming.
Dit is een superonderneming.
Nu moeten we geheimzinnig doen en voorzichtig zijn...
omdat mensen de hele tijd over hun schouders kijken.
Er is veel dat niet uit mag lekken. Als dat onverhoopt toch gebeurt...
zal dat de verrassing bederven.
Het was een hele klus om die films op touw te zetten.
Ze zijn vreselijk duur, wat altijd een probleem is.
Bovendien verleggen Larry en Andy opnieuw grenzen.
Ik zal er niet omheen draaien.
We gaan nu nog veel verder dan we al gegaan zijn.
De technologie om het volgende niveau te halen, bestaat nu namelijk.
Er zitten dingen in deze film die niemand ooit gedaan of gezien heeft.
Ik vond deel één heel goed, maar toen ik deel twee las...
vond ik dat beter dan deel één.
En deel drie is nog beter dan deel twee.
Het zal vermoeiend worden omdat er zo vreselijk veel in zit.
Ik vind ze heel goed. De openbaringen bevallen me.
Het bevalt me wat Neo gaat ontdekken.
Hij heeft tot op zekere hoogte ontdekt wat de Matrix was.
Nu krijgt hij nog meer inzicht in hoe de Matrix werkt.
Deze keer weten we hoe het verhaal afloopt.
En we weten nu wat werkte en wat niet.
Ik ben heel benieuwd hoe de echte wereld er uit gaat zien...
in de komende twee films. Dat zou vermoedelijk...
weleens heel interessant kunnen worden.
Ga Hegel, Kant en Descartes lezen, en over joods-christelijke tradities.
Dat komt allemaal aan bod in de tweede en derde film.
Als je die als één geheel ziet...
zul je merken dat er diepgaande filosofische ondertonen in zitten.
Je kunt wat je doet maar zelden combineren met waar je in gelooft.
In The Matrix zitten heel veel principes die ik begrijp.
De mensen zullen ze geweldig vinden.
Een vijfvoudige trap dit keer.
Dit keer wilden ze een drievoudige, maar ik zei: Vier.
Dit keer zeiden ze vijf, dus ik weet niet wat het zal worden.
Dat hoor je nog wel. Wordt vervolgd.
Ondertiteling: SDI Media Group
[DUTCH]